گفتگو با عباس حاجی محمدی، عکاس

 

هنر مرز نمی شناسد

 

 مانا کیانی:عباس حاجي محمدي 29 سال دارد و متولد تهران است. حدود دو سال است كه كار عكاسي را جدي دنبال مي كند و در طول اين دوسال عكسهايش به جشنواره هاي مختلف راه پبدا كرده است. علاقه مند به ثبت زندگي روزمره مردم (مستند اجتماعي) است.  او خودش را چنین معرفی می کند:«عباس حاجی محمدی ثانی آبادی هستم. متولد تهران. 29 ساله هستم. علاقه مند به عکاسی مستند اجتماعی و فتوژورنالیسم. به دلیل علاقه به عکاسی دو سال پیش تصمیم گرفتم این کار را به طور جدی تر دنبال کنم و در طول این دو سال به بسیاری از نقاط مختلف کشور برای ثبت لجظات زندگی مردم سفر کرده ام و خوشبختانه، راه یابی من در جشنواره های معتبر و مختلف باعث دلگرمی من در ادامه راهم شده است.»

*****

 

در چه رشته ای تحصیل کردید؟

من فارغ التحصیل رشته زبان و ادبیات انگلیسی در مقطع کارشناسی هستم.

 چطور شد به هنر گرایش پیدا کردید؟

در ابتدا می توانم بگویم که هنر چیزی است که در نهاد هر انسانی وجود دارد و هر انسانی به آن علاقه مند است و به صورت قطعی نمی توان گفت که ادبیات به عکاسی بی ارتباط است، چرا که به نظر من شما در ادبیات تصویر را در ذهن خواننده می پرورانید و در عکاسی شما آن صحنه را خود ثبت و خلق می کنید.

 از چه زمانی شروع به فعالیت کردید و یشتر روی چه موضوعاتی کار می کنید؟ از چه متریالی استفاده می کنید؟

من در حدود دو سال پیش شروع به فعالیت عکاسی به صورت حرفه ای کردم و بیشتر علاقه من زندگی مستند انسان ها و ثبت احساسات آنها در لحظات خاص است. دوربین من نیکون دی 700 و لنز 105 – 24 است.

 تا کنون در چند نمایشگاه داخلی و یا خارجی ( گروهی یا انفرادی) شرکت کردید؟

تا کنون فقط در یک نمایشگاه گروهی در داخل ایران شرکت کرده ام.

 

چه تعداد و کدامیک از آثار خود را در این فستیوال به نمایش گذاشتید؟

تعداد 6 عکس ارسال کرده ام که با گرایش مستند اجتماعی بوده اند.

 به نظر شما دغدغه‌هاي معاصر هنر خصوصا در رشته شما چیست و هنر چه تاثیری در جوامع امروزی دارد؟

به شخصه یکی از دغدغه هایی که من در کار عکاسی داشته ام نزدیک شدن و ارتباط با سوژه هایم بوده است چرا که بعضی از افراد در هنگام مواجه شدن با دوربین حس ناآشنایی نسبت به آن دارند که این امر مستلزم دقت و صرف وقت و انرژی اضافی می باشد. هنر در شناخت و نزدیک کردن انسانها بسیار می تواند کمک موثر باشد چرا که هنر برای ارایه گفته و نظر خود مرزی نمی شناسد.

در آثارتان چقدر از عناصر ایرانی و یا غیر ایرانی استفاده می کنید؟ آیا اصلا تاکیدی دارید که اثر شما رنگ و بوی ایرانی داشته باشد؟

صد در صد من بسیار علاقه دارم که آثاری کاملا ایرانی و ایرانی گونه داشته باشم. من همیشه علاقه داشته ام که آثارم رنگ و بویی بین المللی داشته باشد و بتواند بیانگر زندگی مردم و فرهنگ آنان باشد.

 

تا چه اندازه کارهای افراد شناخته شده در حوزه کاری خودتان را ( از اعم از ایرانی و غیر ایرانی ) دنبال می کنید؟

همیشه سعی می کنم نسبت به اخبار و اتفاقات مربوطه به هنر عکاسی اطلاعاتی به روز داشته باشم و همچنین سعی می کنم به دیدن نمایشگاه های اساتیدعکاسی بروم.

 فکر می کنید برپایی چنین فستیوال هایی تا چه اندازه می تواند در شناساندن هنر ایران و هنرمند ایرانی موثر باشد؟

بدون شک برپایی چنین فستیوالهایی که همانطور که از اسم آن می توان کاملا متوجه منظور و هدف برگزاری آن شد کمک بسیار بزرگ و شایانی به شناساندن هنر ایرانی و هنرمند ایرانی کند و هر بیننده خارجی که از این نمایشگاه دیدن کند می تواند خود سفیری باشد در شناساندن هنر ایرانی.

 به نظر شما نقاط قوت و پیشبرنده چنین فستیوال هایی چه میتواند باشد؟

از نقاط قوت آن می توانم به گستردگی و هدف والای این نمایشگاه و همچنین وجود اساتید خبره اشاره کنم و تنها چیزی که به نظرم شاید کمی می توانست بهتر انجام شود تبلیغ برای فراخوان آثار بود.